Narzędzia

narzędziaZanim w naszej codzienności na dobre zadomowiły się pióra kulkowe, długopisy i komputery, w regularnym użytku były znacznie inne narzędzia kreślarskie. Jeszcze na wiele lat przed skonstruowaniem maszyny do pisania, każdy, kto chciał zawrzeć cokolwiek na piśmie, musiał radzić sobie na zupełnie inne sposoby. Głównym powodem, dla którego wyrażono chęć szukania materiałów, na których można by pisać i kreślić, była oczywiście potrzeba zachowania na stałe znaków, jak i obrazów istotnych dla ludzkości.  Pierwsze rysunki pojawiały się już w prehistorii i do dnia dzisiejszego zdobią ściany jaskiń, a poszczególne narzędzia oraz materiały, na których stawiano pierwsze litery, musiały przejść długą i trudną drogę do doskonałej formy.

Na przestrzeni wieków pojawiały się kolejne, różniące się od siebie, formy graficznego zapisu, począwszy od kamienia, poprzez glinę, papirus, tabliczki woskowe, pergamin, aż po papier. Podobnie było zresztą z samymi alfabetami czy kształtami liter – w zależności bowiem od materiału, na których się pojawiały, musiały zmieniać swój wygląd. Trudno bowiem wyobrazić sobie kaligrafię wykłuwaną dłutem na kamiennych tablicach – typ piśmiennictwa musiał być na tyle prosty, aby proces „notowania” był możliwie jak najkrótszy i jak najmniej skomplikowany. Oczywiście człowiek pierwotny nie mógł sobie pozwolić na wyprawę do sklepu papierniczego po zaopatrzenie się w narzędzia pokroju ryzy papieru i kompletu ołówków. Cały warsztat, jaki miał do dyspozycji, znajdował się w zasięgu jego wzroku oraz jego ręki – w ofercie były zatem kamienie, kości, liście, gliniane skorupy, kora drzew, skóra zwierząt oraz ściany jaskiń. Nie oznaczało to jednak ich gorszej jakości – jak się bowiem okazało po weryfikacji czasowej – ogromna ilość wszelkiego rodzaju malowideł czy zapisków pozostała w nienaruszonym stanie do dnia dzisiejszego. Może to świadczyć tylko o tym, że pierwotny sposób wytwarzania materiałów piśmienniczych, był wystarczająco dobry i skuteczny.

Przestrzeń Mezopotamii wytworzyła rodzaj pisma klinowego, które tworzone było za pośrednictwem bambusowych pałeczek i wilgotnych glinianych tabliczek. Na mokrej glinie wyciskano odpowiednie znaki za pomocą kijków bambusa, a całość utrwalano później w procesie suszenia, za pomocą promieni słonecznych. Pismo klinowe złożone było z układu pionowych i poziomych kresek, które umieszczane obok siebie w odpowiednich kombinacjach, dawały w konsekwencji docelowe znaczenia. Odpowiednio też do tego, co chciano zanotować, stosowane były, specjalnie przygotowane, narzędzia w postaci rylców. Kiedy chciano narysować kąty, rylec musiał mieć trójkątne zakończenia, do tworzenia gwoździ wykorzystywano rylce wyżłobione, natomiast liczby zapisywano używając rylca zaokrąglonego. Był to oczywiście proces żmudny, wymagający od autora znajomości poszczególnych technik oraz zwiększonej dawki cierpliwości, zwłaszcza, że zbyt długo suszone gliniane tablice stawały się kruche i łatwo pękały. Nierzadko więc cały mechanizm musiał być powtarzany od początku. Z tego też powodu, oraz dlatego, że tabliczki były zbyt ciężkie, zarówno Grecy, jak i Rzymianie, starali się znaleźć prostszy i bardziej ekonomiczny sposób na sporządzanie trwałych notatek. Zdecydowano się zatem na stosowanie tablic z drewna, które pokrywano odpowiednią warstwą wosku lub mieszaniną wosku i smoły, która zabarwiała podłoże na ciemny kolor. Zmieniono też narzędzia kreślarskie – do pisania służyły bowiem, tak zwane stylusy, które formą odpowiadały bardziej gwoździom niż współczesnym długopisom. Materiały z których były wytwarzane były różne, jednak najczęściej wykorzystywano metal, drewno oraz twardą trzcinę. Innowacją była możliwość wielokrotnego pisania na tej samej tablicy, ponieważ warstwa wosku dawała się dość łatwo usunąć. Ponowne pokrycie drewnianego podłoża jego mieszaniną, umożliwiała kolejne utrwalenie zapisu czy obrazu. Jak się z czasem okazało, pojedyncza tabliczka okazała się przestrzenią zbyt małą do zanotowania całości przesłania, stąd postanowiono łączyć je ze sobą za pomocą odpowiednich wiązań.

Starożytni Egipcjanie preferowali z kolei kamień. Ich hieroglify były wykuwane na ścianach świątyń, grobowców i urnach za pomocą ostrych rylców. Z czasem zaczęli również wytwarzać papirus z łodyg roślin, wycinając z nich cienkie paski i układając w warstwy. Całość była trwale sklejana za pomocą soku, który wydzielał się z łodygi podczas rozklepywania jej drewnianym młotem. Następnie papirus był zwijany i w takiej postaci trafiał do ówczesnych pisarzy. Ci kreślili hieroglify za pomocą piórek lub trzcinowych pędzelków maczanych w dwóch rodzajach atramentu. Czarny uzyskiwano z węgla drzewnego albo sadzy, natomiast kolorowy powstawał z barwnych minerałów, które były rozcieńczane w wodzie. Handel papirusem był na tyle rozpowszechniony, że z czasem w dolinie Nilu zabrakło jakichkolwiek roślin. Należało więc znaleźć skuteczny odpowiednik papirusu, a kolejne eksperymenty poskutkowały powstaniem pergaminu.

pisanieWyrabiany ze skór młodych zwierząt pergamin, szybko podbił serca pisarzy. Wyprawiona skóra łatwo poddawała się manipulacji, takiej jak chociażby wielokrotne namaczanie, szlifowanie czy barwienie. Korzystający z niego chętnie Chińczycy wykorzystywali własne narzędzia, takie jak pędzle z giętkiego włosia. Do czasu wynalezienia papieru pisano na drewnie, kościach oraz bambusie. Sam papier powstał przypadkowo podczas procesu płukania jedwabnej waty. Ze względu jednak na to, że jedwab był towarem niezwykle drogim, z powodzeniem zastąpiono go lnem i łykiem morwy, a z warstwy wierzchniej, która pokrywała te materiały, tworzono podkład doskonale sprawdzający się jako struktura do pisania. Portale narzędziowe takie jak http://sklepbosch.pl/ oferują wszystko co potrzebne do wyposażenia warsztatu.

Produkcja papieru stanowiła sekret, który był strzeżony przez cesarstwo przez niemal siedemset lat. Od dziewiętnastu stuleci stanowi on nieodłączną część naszego życia, stając się tym samym produktem najczęściej używanym przez ludzi na całym świecie. Współczesna produkcja pozwala uzyskiwać papier o różnej fakturze i grubości, a także uzyskiwać go w procesie recyklingu. Jego rozwój przyczynił się do tego, że zmianom uległy także nasze kreślarskie narzędzia, a przeróżne mazaki, kolorowe długopisy czy ołówki o różnej grubości, stały się ważnym elementem naszego funkcjonowania w społeczeństwie.

Our website is protected by DMC Firewall!